Tilly en Jon vertellen over hun geliefde camping Le Colombier:
Le Colombier bestaat sinds 1989 maar is desondanks geen erg bekend terrein. Dat zal door de wat ongebruikelijke ligging komen namelijk in de Vendée zo'n 100 km. onder Nantes, maar dan 50 km. het binnenland in. Ca. 900 km. van Utrecht. Zonder caravan makkelijk in een dag te doen. Houd bij Parijs gelijk richting Nantes aan en pas bij Cholet verlaat je de AutoRoute weer en dan volg je La Roche, Ste-Hermine en St-Martin Lars. Daar staat het terrein aangegeven. Verwacht in de Vendée geen spektakels zoals de Gorges de Verdon. Het is een bocage-achtig, glooiend landschap waar het uitstekend wandelen en fietsen is. Het is absoluut niet toeristisch met misschien wel een hele vriendelijke bevolking als gevolg. Het is geen rijke streek; dat valt ook aan de wat grauwe dorpjes te zien. Voor de Fransen wél een bijzonderheid is Le Marais even ten zuiden van de camping. Tot een paar 100 jaar geleden een nat en moerasachtig gebied dat zich tot de kust uitstrekte en drooggelegd door de Nederlanders. Met sloten en bruggetjes en je kunt er zelfs "punteren". Fransen geloven niet dat heel Nederland zo is. Op 50 km. afstand - reken op een uur rijden - zijn er 2 naaktstranden.
Le Colombier is ca. 50 ha. groot. Het maximum tot nu toe geturfde plaatsen is ca. 120, verdeeld over zo'n 8 weides. Het "centrum" (dat nu ook eens echt in het centrum ligt) bestaat uit het woonhuis, een 17de eeuwse boerderij, het terras, de "kleine" schuur met daarin bar, restaurant, authentieke broodoven, bibliotheek en een klein sanitair, de grote schuur, jeu de boulesbaan, speeltoestellen en zandbak en het zwembad met kinderbad. Op het terrein zijn nog 2 grote sanitairblokken waarvan één pas recent gebouwd is. Op de zogenaamde geitenwei lopen inderdaad geiten en schapen (omheind) en bevindt zich het volleybalveld. Er is ook nog een natuurlijk meertje waar het zwemmen helaas op eigen risico is, maar je kunt er wel vissen.
Afgezien van een paar plateaus (vanwege het hoogteverschil) op de grote wei zijn er eigenlijk geen vaste plaatsen. Reserveren is ook niet mogelijk; er is altijd plaats. Je kunt "klitten", maar je kunt ook helemaal in je eentje gaan staan.
Op de grote wei zijn inmiddels mobil-homes geplaatst. Een paar mobil-homes bevinden zich elders evenals een paar zogenaamde Trigano-tenten. Het plan is echter de mobil-homes naar een aparte wei te verhuizen.
Het is geen 80% Nederlanders-terrein. Okay, we zijn in de meerderheid, maar het terrein is ook zeer geliefd bij Engelsen vanwege de gunstige afstand tot Calais. En er komen steeds meer Fransen. Plus een Duitser en twee Belgen. Het is erg handig als je 3-talig bent, want zoveel Engelsen en Fransen staan er inderdaad. Er komen steeds meer seizoenplaatsen. Als je pech hebt sta je drie weken naast een onbewoonde caravan. De eigenaren zijn zich hiervan bewust en hanteren een spreidingsbeleid.
Wat is nu het bijzondere van Le Colombier; wat geeft het terrein - zoals iemand het eens uitdrukte - zo'n hoog bison-kitgehalte? Er zijn geen regels, dat wil zeggen, er is maar één regel: afrekenen voor je weggaat. Voor de rest word je geacht je aan normale naturistische waarden en normen te houden. Daar wordt vrij kritisch op gelet... door de kampeerders. De sociale controle is vrij groot. Dat kun je positief en negatief opvatten natuurlijk. In ieder geval zijn onze auto en caravan altijd open en liggen de sleutels en de portemonnee gewoon op tafel. Als je je glaswerk op tafel op het terras of in de bar laat staan word je vanzelf "vies" aangekeken. Peuken gaan in de asbak en niet op de grond. Toilet en douche laat je schoon achter. Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend, maar is dat nog steeds zo? Misschien raar om te vermelden, maar wij vinden Le Colombier bij uitstek een terrein voor "startende" naturisten. Niemand die zich aan je opdringt en toch voel je je niet verloren. Wat ons het meest treft is de sfeer en de rust. Er zijn van die terreinen waar je altijd even moet wennen. Zoniet op Le Colombier. Wij vinden er een naturistische sfeer hangen; wat dat dan ook moge zijn. Wij zullen geen vakantie overslaan zonder minstens een week (meestal aan het eind) op Le Colombier door te brengen. Om daarna volkomen relaxed de terugreis te aanvaarden.
Oh ja: een heel groot nadeel: je verblijf, maaltijden en consumpties worden pas aan het eind van je verblijf afgerekend (als je dat wilt). Altijd even schrikken.
Jon Hogeslag
Tilly van Zanten Solleveld